Mijn hoofd loopt om.

Ik keek...ik zag blote billen,  onthuld door een windvlaag die wilde dansen met de soepele huid van haar rok. Ik keek...en wachtte tot één van de bekoorlijk en zorgvuldig uitgezochte hoeden zich zou laten wegdragen in de armen van de wind en zou verdwijnen in de vervaarlijk gracieuze schuimkoppen der zee. Een van hen zou die ene hoed volgen met naaldhakken zinkend in het mulle zand. Hoog gekrijs zou teniet worden gedaan door de bewegende lucht. Ik keek en ik keek de regen uit de hemel, maar de hemel stond  niet aan mijn zijde. De wind ook niet. De wind mocht hun fortuin naar mij toe laten waaien en ervoor zorgen dat grote natte tongen met vloed hun ego's zouden strelen. Ik keek en het enige wat ik nog zag waren de grote tandpasta glimlachen van hen die de gedachten hadden samen te zijn tot de dood hun scheidt. Ik hoopte het van harte.

Tu me manques Vreemdeling die ooit mijn vriend zal zijn, Tu me manques Vriend; onmogelijke vreemdeling. Vriend; onmogelijke bekende

Hallo boemerang.  Je lijkt soms net een salto's makende maan bij daglicht wanneer jij daar op één plek hangend rondjes draait, maar nu, tot stilstand gebracht door mijn foto, lijk je slechts een gekantelde wassende maan, verkleurd tot banaan.

Dat wat ik wil zien dat zie ik en dat wat ik niet zie, zie ik niet en daarvan weet ik niet of ik het had willen zien of niet. Het donker laat mij de schoonheid van kunstmatig licht ervaren. De winkelstraten zijn tot non plekken geworden voor zover ze dat overdag eigenlijk nog niet waren. Leegtes met spullen gapen mij zielloos aan. In een paar seconde kan alles voorbij zijn. De zielloze ruimtes worden kunstmatig bezield met kunstmatig licht en in deze zielloze omgeving zou mijn lichaam zo zielloos kunnen worden. Ik zou angst moeten uitzweten, en rust moeten uitstaan, dat is mij immers aangeleerd als vrouw. Mijn hoofd is gevuld door leegte, mijn hart gevuld met opwinding en ik ervaar minder angst dan in een met zielen  gevulde natuurlijk belichte straat.

Mag ik een heel klein beetje erg in jou huilen vandaag? Je zal niet vragen waarom en ik zal niet weten waarom, slechts dat het moet. Je troost me niet door jouw woorden,  je troost mij niet door een omhelzing, maar slechts door mij te laten zijn. Ik kan in jou zijn terwijl jij bent. En wij zijn samen. Ik huil alsof de wereld verscheurd wordt en jij huilt op mij alsof de wereld verloren is in traagheid en jij druppels slechts één voor één kan laten rollen van jouw bladeren om mij langzaam nat te maken. Wij wenen samen. Nog steeds omdat het moet.

Was goed, Je wasgoed, T was goed