When clouds become mirrors
Gardening of the Future
Populaire posts van deze blog
De Hollandse droom
Ik keek...ik zag blote billen, onthuld door een windvlaag die wilde dansen met de soepele huid van haar rok. Ik keek...en wachtte tot één van de bekoorlijk en zorgvuldig uitgezochte hoeden zich zou laten wegdragen in de armen van de wind en zou verdwijnen in de vervaarlijk gracieuze schuimkoppen der zee. Een van hen zou die ene hoed volgen met naaldhakken zinkend in het mulle zand. Hoog gekrijs zou teniet worden gedaan door de bewegende lucht. Ik keek en ik keek de regen uit de hemel, maar de hemel stond niet aan mijn zijde. De wind ook niet. De wind mocht hun fortuin naar mij toe laten waaien en ervoor zorgen dat grote natte tongen met vloed hun ego's zouden strelen. Ik keek en het enige wat ik nog zag waren de grote tandpasta glimlachen van hen die de gedachten hadden samen te zijn tot de dood hun scheidt. Ik hoopte het van harte.
Hoe het gaat.
Drie uur, ja drie uur, niet meer twee uur en al helemaal niet meer elf uur. Vier uur geleden was ik zo wijs om in bed te gaan liggen, maar wat rest is goede hoop en veel te veel ideeën. Ik zou uiteindelijk in slaap vallen om vervolgens weer wakker te worden. Er zou jaloezie opdoemen in elke cel van mijn hersenen. Jaloezie op de 'ik' van de afgelopen nacht, terwijl de nachtelijke mij de ik van toen vervloekte in afwachting van de wolk aan de helderblauwe hemel. De dagelijkse wolk zou een nachtelijke wolk moeten zijn die mij naar het onbewuste in mijn slaap zou voeren, zodat ik het bewuste ook daadwerkelijk bewust zou kunnen meemaken. Nee, als ik wakker ben, ben ik uiteraard ook wakker en gek genoeg heb ik soms het idee dat hoewel ik waziger ben, ik wakkerder ben dan de meeste mensen. In een dagelijkse dag is alle gekheid op een stokje verwerkt en het schiet aan mij voorbij al ware ik in een film waarvan mijn medespelers geen idee hebben wat voor rol ze spelen ten opzichte v...
Reacties
Een reactie posten