Drie uur, ja drie uur, niet meer twee uur en al helemaal niet meer elf uur. Vier uur geleden was ik zo wijs om in bed te gaan liggen, maar wat rest is goede hoop en veel te veel ideeën. Ik zou uiteindelijk in slaap vallen om vervolgens weer wakker te worden. Er zou jaloezie opdoemen in elke cel van mijn hersenen. Jaloezie op de 'ik' van de afgelopen nacht, terwijl de nachtelijke mij de ik van toen vervloekte in afwachting van de wolk aan de helderblauwe hemel. De dagelijkse wolk zou een nachtelijke wolk moeten zijn die mij naar het onbewuste in mijn slaap zou voeren, zodat ik het bewuste ook daadwerkelijk bewust zou kunnen meemaken. Nee, als ik wakker ben, ben ik uiteraard ook wakker en gek genoeg heb ik soms het idee dat hoewel ik waziger ben, ik wakkerder ben dan de meeste mensen. In een dagelijkse dag is alle gekheid op een stokje verwerkt en het schiet aan mij voorbij al ware ik in een film waarvan mijn medespelers geen idee hebben wat voor rol ze spelen ten opzichte v...
Reacties
Een reactie posten