Mijn hoofd loopt om.

Ik moet plassen. Niet een klein beetje, maar heel erg. Doorgaans schijnt dit geen probleem te zijn, waar je ook bent er is vrijwel altijd de mogelijkheid om jezelf aan het zicht van anderen te onttrekken,  je onderbroek naar beneden te stropen en te plassen. Ik als getraind reiziger en wildplasser weet alle kneepjes van het vak en zou dus verwachten dat ik mij uit elke hekele omstandigheid zou kunnen manouvreren. Nu echter op deze late ochtend, dient er zich een onmogelijke situatie aan; de zojuist haastig gedronken koffie wil zich haastig door mijn sluitspieren naar buiten dringen. Ik zit in een zeldzame trein; één die op diesel rijdt. Het neveneffect hiervan is dat de stoptrein bij elke stop hevig trilt. Een volle blaas houdt niet van trillende objecten. Ik ben lichtelijk ziek, warm en koud wisselen zichzelf af binnen mijn lichaam en mijn gespannen zenuwen zorgen ervoor de climatecontrol nog net even iets harder moet werken om de trein koel te houden. Ik hoest; mijn mid...

Ik keek...ik zag blote billen,  onthuld door een windvlaag die wilde dansen met de soepele huid van haar rok. Ik keek...en wachtte tot één van de bekoorlijk en zorgvuldig uitgezochte hoeden zich zou laten wegdragen in de armen van de wind en zou verdwijnen in de vervaarlijk gracieuze schuimkoppen der zee. Een van hen zou die ene hoed volgen met naaldhakken zinkend in het mulle zand. Hoog gekrijs zou teniet worden gedaan door de bewegende lucht. Ik keek en ik keek de regen uit de hemel, maar de hemel stond  niet aan mijn zijde. De wind ook niet. De wind mocht hun fortuin naar mij toe laten waaien en ervoor zorgen dat grote natte tongen met vloed hun ego's zouden strelen. Ik keek en het enige wat ik nog zag waren de grote tandpasta glimlachen van hen die de gedachten hadden samen te zijn tot de dood hun scheidt. Ik hoopte het van harte.